Ager deel 2

Op dinsdag is de tweede officiële taak van de competitie. De route is voor een deel gelijk aan dag 1. Helaas kan ik dit keer niet mee in de tandem dus ik maak zelf een vluchtje en doe daarna lui: mijn boek uitgelezen en alle internetupdates bijgelezen. Lode crosst intussen de taak in sneltreinvaart door: hij ligt lange tijd 8ste en eindigt uiteindelijk als 10de piloot op goal. Dat is echt snel!

Woensdag is het niet vliegbaar door een koufront dat binnenkomt: harde wind betekent dat. We gaan kayakken in de canyon ten westen van Ager, steile bergen aan weerszijden van het water, prachtig! We duiken nog een paar keer in het water onderweg. En we hebben een goede timing: op de heenweg hebben we zo goed als geen wind, en later wind mee. En zodra we aan het noordelijke einde van de kloof komen en ons omdraaien, draait ook de wind, dus op de terugweg hebben we fors wind mee! Als we nog een paar kilometer moeten, trekt de wind opeens sterk aan. We ploeteren ons nog even wind tegen tot we terug zijn bij het meer. Een motorbootje gaat intussen de canyon in om te zien of alle andere kayakkers wel tegen de wind inkomen en of het water niet te onstuimig is geworden door de harde wind.


s ‘Middag krijgen we nog een klein buitje over ons heen, maar niet genoeg om de warme, stoffige Spaanse grond af te koelen. s ‘Avonds heeft de organisatie van de comp een gezellige bbq voorzien met lokale Catalaanse folkmuziek.

Advertenties

Saint Jean Montclar

Op zondag 26 juni maken we een rustig vluchtje. Het is de eerste keer hier voor ons en in Saint Jean Montclar blijkt eigenlijk niets te zijn dan een skilift, wat hotels, een bakker en twee simpele restaurantjes. Als je de skilift uitkomt sta je bijna direct op de start. Heerlijk! Aan het eind van de dag is de inschrijving voor de Nordic Open. Lang wachten gaat gelukkig vergezeld met het terugzien van bekenden van de vorige Nordic waar ik bij was, in 2014 te Pedro Bernardo (Spanje).

Maandag is de wind te hard voor een taak. We rijden naar het skidorpje Les Orres en doen een prachtige en uitdagende via ferrata route: La Cascade. Het uitzicht is geweldig en op sommige stukken sta je op een paar rotsrandjes met honderden meters afgrond onder je. Gaaf!


Dinsdag is de eerste taak, een mooie vlucht door de vallei en even naar de andere kant van het meer richting Morgon. Ik vlieg zo lekker dat ik het risico niet wil nemen om het meer over te steken, want dat zou betekenen dat ik daarna 7 km pal tegen de wind in moet steken. In een seconde besluit ik om dat keerpunt over te slaan, dus ik vlieg door en kom op goal, maar in de score zie je dat niet terug 😛

De volgende dag is de taak ongeveer hetzelfde. Weer heen en weer in de vallei en op enig moment het meer oversteken. Ik maak een verkeerde keuze en sta daardoor redelijk snel aan de grond. Na een paar minuten komt er een Nederlander aangelopen: hij heeft een huisje in het naastgelegen dorp en wil graag alles weten over de comp en het vliegen. Na een lange uitleg vervolg ik eindelijk m’n weg! Saint Jean Montclar ligt op ongeveer 1300 meter, maar toch blijft het er erg warm tot het eind van de dag. Het zwembad van de camping is dus wel welkom!!

Op donderdag zijn de condities niet goed genoeg om te tasken. Wij rijden naar Le Lauzet om te kayakken op de Ubaye, één van de twee rivieren die uitkomen op het Lac de Serre-Poncon. Aangekomen bij de organisatie blijkt dat we met z’n tweeen twee gidsen meekrijgen! Zou dat echt nodig zijn? De route is 7km lang en best wel uitdagend. We hebben allebei een eenpersoonskayak en samen slaan we wel een stuk of vijf keer om. Het spannendste deel is volgens de gids zelfs moeilijkheidsgraad 4 maar we weten toch niet wat dat betekent 😛 dit kayakken is voor herhaling vatbaar!

Op vrijdag is er een derde taak, 62,7 km. De strekking is weer hetzelfde: in de vallei heen en weer en een keer het meer over richting Morgon. Dit keer durf ik de oversteek wel aan en het is prachtig!! Zaterdag is de laatste taakdag maar zodra de taak begint, blijkt er regen op komst en wordt het direct gestopt. Na de regen nemen we een kijkje op het country festival dat in Saint Jean is neergestreken. De paardenparade begint net als we aankomen en er zijn een stuk of 200 Amerika lovers aanwezig.


’s Avonds is het eindfeestje van de comp een line-dancing evenement achter het dorpsplein. Geweldig! De sfeer is super en het grappige is dat we echt op de dansvloer niet stil mogen staan. Een meneer heeft de taak om iedereen die niet danst, eraf te sturen. Langzaamaan vertrekken de competitiepiloten aangezien sommigen de volgende dag helemaal naar Noorwegen of Zweden moeten rijden. Wij duiken ook ons bed in en rijden de volgende dag richting Laragne.