Ager – Douelle – Souillac

Na de dag waarop het niet vliegbaar was, is er donderdag weer een taak. Als ik aan het ontbijt zit, valt er opeens een vogeltje uit de boom! Het leeft, maar is veel te klein om al uit het nestje te zijn. Hopelijk zorgen de mama en papa nog voor het beestje terwijl het op de grond rondscharrelt. We hopen dat die het overleeft.

De wind op de start is fors maar het is veilig om een taak te doen. Dat resulteert in veel bijzondere manoeuvres en afgebroken starts en slidings over de hele breedte van de start, maar uiteindelijk komt bijna iedereen die wil, goed de lucht in. Lode had natuurlijk een perfecte relaxte goede start šŸ™‚ Ik heb al van tevoren besloten om niet te gaan vliegen vandaag, in plaats daarvan ben ik mee omhoog gereden met de grote bus van de competitie om vanuit daar een wandeling te kunnen maken. Nadat iedereen is gestart, begin ik aan mijn wandeling. Eerst 6 km over de bergkam waarbij ik de lead gaggle over me heen zie racen, dan steil naar beneden over een rotsachtig paadje, en na nog een heel steil stuk afdalen gaat het pad over in een prachtig idyllisch wandelpad, langs een oude herberg en tenslotte via de landerijen terug naar de camping. Op de totaal ongeveer 16 km ben ik letterlijk niemand tegengekomen! Dat is toch wel bijzonder.

Terug bij de camping is het vogeltje nog steeds moederziel alleen. Samen met Joselyne bouwen we dan maar een nestje en proberen het vogeltje terug in de boom te zetten, dichterbij het oorspronkelijke nest. ’s Avonds is er een bbq georganiseerd door de competitieorganisatie: sardientjes, friet en brood! Later op de avond barst een onweer los. We zijn eigenlijk wel blij met de afkoeling die de regen verzorgt. Alles was zo stoffig door de droogte en hitte, dat is de volgende ochtend even iets minder erg.

Op vrijdag 22 juli is er weer een competitietaak en s ‘avonds bbq-en we met een deel van de Belgische groep. Supergezellig, lekker eten, veel flauwe grappen en nog een plensbui maar gelukkig zitten we allemaal onder de tarp.

wachten tot het eten klaar is – Foto: William

Zaterdag is de laatste dag van de competitie. Er is een moeilijke taak waarbij maar enkele mensen op goal komen. Ik maak een ochtendvlucht en heb daarna met Xesco afgesproken, een vriend van een vorige competitie in Spanje, die een huisje heeft in Ager. Samen met het gezin en nog een Spaanse vriend van hen (die helaas geen Engels kan, en ik geen Spaans!) zoeken we een meertje op, spelen wat met het zoontje (2,5 maand oud) en de honden. Om kwart voor vijf stelt Xesco voor: “Zullen we gaan lunchen?”. Ik kijk een beetje ongelovig en moeilijk en bedenk me dan dat het Spaanse (of Catalaanse) ritme nog afwijkender is dan ik dacht. Ja graag, lunch! Ik krijg een rondleiding in hun huisje en na de lunch bezoeken we een geitenboerderij aan de rand van het dorp. Er is geen officieel verkooppunt, maar aan bekenden verkoopt de eigenaar geitenkaas. Jummie! Helaas zijn ze niet thuis, morgenochtend proberen we het nog eens. Terug op de camping wordt het langzaamaan tijd voor de prijsuitreiking. Lode en Natha banen zich op humoristische wijze een weg door de vele prijsklassen, met als hoogtepunt de Belgische kampioenen 2016 natuurlijk!

Daarna is er weer een bbq en feest met liveband the Garagers: lokaal uit Ager!

Als de band stopt, zijn wij nog niet uitgefeest, en worden we door Jordi en nog een lokale Spanjaard meegenomen naar het centrum van Ager. Maar eerst rijden we even langs een grote loods: de repetitieruimte van the Garagers. Lode en ik krijgen ieder een bandshirt en een paar stickers.

Ik krijg perongeluk m’n vinger tussen de deur: aaaaauw! Nouja. Op naar de enige bar in het dorp. Na een tijdje hebben we het wel weer gezien en lopen we terug naar de camping. Wat een topafsluiting van de Belgian Open!

Op zondag gaan we samen met Xesco nog eens naar de geitenboerderij. De eigenaar blijkt een Nederlandse deltapilote te zijn, die een paar jaar geleden voor de liefde is blijven wonen in Ager en nu boerin is geworden. Vliegen doet ze overigens bijna niet meer: kost teveel tijd zegt ze :P. Na het bezoek aan de speciale gekoelde kelder waar de kaas ligt te rijpen, rijden we via de start en aan de achterkant van de berg weer naar beneden. We stoppen even voor een broodje in Aren. Een paar dagen geleden lag daar de goallanding van een taak en daarom weet Lode al dat de broodjes hier heel goed zijn. Via een prachtige route doorkruisen we de PyreneeĆ«n en rijden we tot in Douelle. Het dorp ligt aan de rivier de Lot en er is een startplaatsje, 175 meter hoogteverschil. Ik ben te moe om te vliegen, Lode maakt nog een avondvluchtje. Er kan alleen een beetje gesoard worden, voor thermische condities zijn we net te laat. Na een pizza’tje op het drukke terras – we zijn hier duidelijk in toeristisch gebied beland – zoeken we vlakbij de landing een rustig plekje voor de nacht.

Zoek Lode!

Op maandag maak ik nog twee vluchten en Lode ƩƩn, tot we beslissen dat de wind iets teveel vanuit het westen komt om echt tot goede condities te leiden (volgens de locals kom je met deze condities niet hoog genoeg om overland te kunnen gaan). We besluiten dan meteen maar door te rijden naar onze volgende plek: Le Roc, startplek bij de stad Souillac. Dat ligt een uurtje rijden ten Noorden, dus is alvast in de richting van Belgiƫ, waar we eind deze week weer terug willen zijn.

Advertenties

Andorra – Ager

Rond 16:00 uur komen we aan in Canillo, Andorra, en we besluiten nog snel een kijke te nemen bij de via ferrata die we willen doen. De juiste naam kunnen we op het bord niet precies terugvinden, maar de route zien we wel dus we doen een poging. Na een paar meter vind ik het toch wel heel spannend.. De voettreetjes zijn mini en er is ook niet veel om je aan vast te houden. Wie weet wat er later nog komt in deze route! En het is al laat op de middag en uit die wolken boven ons valt misschien straks wel regen! Vol frustratie over mijn eigen bangheid en ‘gebrek’ aan doorzettingsvermogen, besluit ik dat ik hier geen zin in heb.. We gaan terug naar beneden. We doen even boodschappen in het volgende dorp, Encamp, en vinden dan een leuk klein knus dorps cafeetje waar de lokale mannen hun hele middag en avond doorbrengen. De barman doet zelf vrolijk mee, drinken en roken op de werkvloer is hier nog geen probleem! De wand is bekleed met mozaĆÆek en er hangen gedroogde tabaksbladeren aan de muur, want dat wordt hier in Andorra veel verbouwd op de smalle stukjes landbouwgrond die beschikbaar zijn tussen de bergen in. We krijgen er een goede gazpacho en een bord vol gegrilde groenten uitgeserveerd, lekker! We mogen niet weg voordat we samen met de barman nog een zoet shotje hebben gedronken (het was duidelijk een zelfgemixt drankje, geen idee wat er precies inzat). Dan staan we voor de vraag: rijden we de camping op of zoeken we nog een wildkampeerplek? Dat laatste is wel het leukst, dus we rijden een berg op en vinden een grindpad tussen de velden waar geen huizen in de buurt staan. Een beetje steil is het wel en keren gaat niet op dit weggetje, hopelijk lukt het om morgenochtend achteruit omdat de verharde weg weer op te draaien!

De volgende ochtend blijkt het geen probleem om die weg weer op te rijden. Pfieuw šŸ™‚ We doen grondige research naar de via ferrata Racons en vinden ‘m uiteindelijk. De route is recentelijk volledig vernieuwd en bekabeld en bewegwijzerd (ja, als je weet waar je op moet letten, zie je opeens overal bordjes staan naar de verschillende routes). We doen Racons en aansluitend Canal del Grau. Supermooi met spannende stukken erin! Na de twee ferrata’s is het nog een aardig stuk wandelen tot bij het uitkijkpunt. Op het wandelpad is niemand, maar de ‘mirador’ blijkt ook bereikbaar te zijn per auto, dus daar ontmoeten we andere toeristen. We pakken een ander wandelpaden naar beneden, komen nog langs een watervalletje en een klein klimgebied met behapbare routes van 4a tot 6b ofzo. Echt zwemmen kan in het beekje bij de waterval helaas niet, dus we keren terug naar de bus.


Een late lunch bij de auto en we zijn weg, verder richting Ager waar we op z’n laatst zaterdag willen aankomen voor de Belgian Open Paragliding competitie. Omdat we echt door de stad Andorra heen rijden, willen we er wel even een kijke nemen. De stad is niet zo bijzonder vinden we, en het oude centrum (Andorra la Vella) slaapt nogal.


Na het stadsbevolking rijden we via een prachtig stuk van de PyreneeĆ«n naar Organya, een vliegstek die bekend staat om de vele acropiloten die er hun kunsten vertonen (en dus de vele reserves die tijdens het oefenen gegooid worden). Helaas staat de wind verkeer den wordt er maar weinig gevlogen vanmiddag. We besluiten om door te rijden en ergens onderweg richting Ager te overnachten. Ik wil graag nog even zwemmen in het meer ten noorden van Trenp, maar tegen de tijd dat we daar aankomen, is de zon weg en de wind aangetrokken. En daarbij blijkt dat er aan de waterkant geen goede wildkampeerplek is. Jammer! Uiteindelijk belanden we in een graanveldje bij PuigcercĆ³s, een drop dat letterlijk bestaat uit Ć©Ć©n verharde weg, een kerkje, een hoop boerderijkatten en een paar onverharde wegen. De treeplank van onze bus vindt onze offroadactiviteiten niet zo geweldig, maar het lukt toch om naar een mooi plekje te rijden. De boer komt nog even kijken naar zijn fruitbomen en hij zegt ons van een afstandje gedag. Weltrusten!

Monte Sibillini – Sirolo – Turino – Ivrea

We worden maandagochtend wakker op de parking waar we zouden vertrekken op een meerdaagse wandeltocht. Helaas veel regen en ook alweer overontwikkeling (onweer) verwacht. We kiezen ervoor om naar de kust te rijden, daar is het tenminste lekker weer!

In Sirolo, een dorp vlak ten Zuiden van Ancona, zou een simpele via ferrata moeten zijn. Na een mooie wandeling (maar geen via ferrata gezien) vinden we toch het juiste pad dat ons langs de Passo del Lupo leidt, over een steil rotsachtig pad, tot aan de waterkant van de Adriatische zee. Een via ferrata kon je dit niet noemen, maar mooi is het wel! We nemen een duik in het water en genieten nog wat voordat we terugwandelen. De solardouche (je weet wel, die zwarte zak met water die alle dagen op het dashboard ligt) is bijna te heet: thuis zou ik de thermostaat ietsje lager hebben gedraaid. Dan is het tijd om een cafe op te zoeken: BelgiĆ« – Italie!! Op cafe zijn Italianen heel lief, of is het plagerig? Want bij elk doelpunt of spannende move krijgen we een ‘shotje’ bier. De sfeer is goed, ondanks de uitslag šŸ™‚


Dinsdag rijden we maar weer verder, alvast richting Annecy voor onze SIV met Jocky. Onderweg stoppen we bij een Boulderhal in Turijn, de Bside. Boulders worden daar niet aangegeven met de kleurtjes van de grepen, maar met stukjes tapes in diverse kleuren die naast de grepen zijn geplakt. In het begin is het megaverwarrend, want Ć©Ć©n route bestaat uit grepen van allerhande kleuren, maar na een tijdje went het wel en zijn de boulders leuk. Hier is het niveau van de routes, net als in Rome, hoger dan we thuis gewend zijn: voor echte beginners zijn er maar weinig routes te vinden! Na het boulderen gebruiken we zoals gewoonlijk even de lekkere douche en de wifi van de hal, voordat we onze reis vervolgen. We stoppen bij een vliegstek bij Ivrea, vlakbij Turijn, in de Aosta vallei. We komen Andy tegen die enkele weken geleden ook in Gemona was. De vallei is smal en er loopt een snelweg, rivier en treinspoor doorheen, maar toch weten we een rustig plekje te vinden aan de rand van een graanveld. Tijdens het koken komt er weer een onweer dichterbij en net als we de tarp gaan opzetten, begint het te regenen. Goede timing!


De volgende ochtend ziet het er beter uit. We bakken pannenkoeken als ontbijt en verkassen daarna naar de landing van Cavallaria, zodat we de shuttle bus naar de start niet missen. Die is er om 11 uur. Zodra we op de start aankomen is die net onder de wolken vandaan gekropen. Het regent af en aan en ziet er niet veelbelovend uit, dus zodra het zo goed als droog is starten we. De condities in de lucht: lichte regen en hele zachte thermiekbelletjes. In de hoop datjes verderop minder regent vertrekken we op een overlandje, maar naar boven thermieken IN de regen is toch wat overdreven. We buigen af richting een zonnig dorpje en na een half uurtje eindigt onze vlucht in Fiorano Canavese. Terug op de landing zien de condities er mooier uit dus gaan we voor een tweede vlucht. In het begin zeer veelbelovend maar al snel vond ik de wolken te groot. Ik land bij de bus en haal Lode op die aan de andere kant van Ivrea is geland. De vliegdag is voorbij maar de vakantiedag nog lang niet dus we begeven ons naar het historisch centrum van Ivrea. Later op de avond zoeken we weer een plek in een graanveld en de volgende ochtend rijden we door naar Annecy.

Monte Sibillini

Vorige week vrijdag eindigden we in een boomgaardje bij Napels.

De volgende ochtend rijden we door naar Castelluchio, in het nationaal park Monte Sibillini. Het dorpje met maar 150 inwoners ligt op een hoogvlakte: prachtig! De hele vlakte, Piano Grande, is grasland, geen bebouwing en alleen aan de randen wat landbouw. Er zijn vliegstekken maar de wind is te hard. Vlak voor we bij Castelluchio aankomen, zien we een groep parapenters op een oefenhelling spelen. We voegen ons bij hen in de hoop op een soarvluchtje. Helaas komen we net te laat: tegen de tijd dat we omhoog zijn gewandeld vind ik de wind te sterk. Lode komt nog wel weg maar kan niet veel anders doen dan gewoon rechtdoor vliegen tot hij weer op de grond staat. Jammer! We rijden door naar Castelluchio en wat blijkt: het zit er bomvol met toeristen!!! Bussen vol Amerikanen en Japanners komen hier blijkbaar naartoe. Na een kort rondje in het dorp (geen supermarktje, alleen souvenirshops en restaurants) gaan we naar Visso voor de boodschappen en settelen we ons op een camping in Ussita. Die is officieel nog niet open maar tot zondagmiddag kunnen we er wel blijven, tot de eigenaar weer naar huis gaat. Onder de tarp genieten we van de fikse regenbuien. Een van de gastheren van de camping vertelt dat hij de volgende ochtend paddestoelen gaat plukken. Hmmm, mogen we mee? šŸ™‚

Zondagochtend om 4:25 uur gaat de wekker. Pffff. We staan snel op, eten wat en stappen in de Lada Niva 4×4 van onze Italiaanse vriend. Samen pikken we nog een andere Italiaan op en rijden we de berg op. Ze discussiĆ«ren druk met elkaar welke weide op dit moment van het jaar het beste zou zijn, en welke paddestoelen je er kunt vinden. Uiteindelijk stoppen we ergens. De mandjes komen uit de achterbak en ieder gaat een kant op. Blijkbaar is het daadwerkelijk zoeken naar paddestoelen geen sociale aangelegenheid. We vinden er een paar maar die blijken niet eetbaar of niet lekker genoeg of al bedorven. Na lang rondstruinen hebben we samen toch een aardig gevulde mand!


Als we na het plukken terugrijden, verzorgen de mannen nog een toeristische route langs het Sanctuario di Macereto. En na een koffie in Ussita zijn we rond 9 uur terug op de camping. We krijgen een groot deel van de paddenstoelen inclusief uitleg. Welke kun je rauw eten en welke moet je per se goed bakken? Al gauw zitten we aan een vervroegde lunch.Het weer lijkt so so te worden dus we bereiden ons voor op een meerdaagse wandeling. We verzamelen al het materiaal en eten voor 2 dagen en vertrekken naar het startpunt van onze hike in Frontignano di Ussita. Na toch weer een gigantische regenbui lijkt het op te klaren dus we vertrekken. Het eerste uurtje is zonnig maar dan begint het… Dikke druppels en het onweer komt steeds dichterbij. Schuilen voor de regen gaat eigenlijk niet (of we hadden snel ons tentje moeten opzetten). Nouja.. Tot op het been verzopen, vervolgen we onze route We komen een nieuwsgierige kudde paarden tegen waarvan er eentje het liefst Lode’s rugzak opeet. Ze achtervolgen ons een tijdje tot we te ver weg lopen. Het begint weer te regenen en te waaien. ƉƩn geluk: hierdoor horen de gemzen niet dat wij de hoek om wandelen en zien we er een stuk of 10 over het pad springen. Cool! Ze zijn in dit natuurgebied uitgezet rond 2000 en inmiddels is er een aardige populatie. Bij de top van een kabelbaan aangekomen kunnen we kiezen: doorlopen volgens de geplande route of terug naar beneden wandelen richting de auto. Omdat er nog steeds nieuw onweer dreigt, doen we dat laatste. Jammer maar helaas šŸ˜¦ Als we even later warm en droog in de bus zitten, barst er weer onweer en stortregen los. Goede keuze gemaakt! Voor de volgende dag maken we nieuwe plannen, de trektocht moet nog even wachten.