Eerste vol bivouac in de Franse Alpen

Zondag 8 juli

Met de competitie achter de rug maar een perfect weerbericht voor vandaag, besluiten we nog eens de route Saint Jean – Saint André en terug te proberen. Bart, Bram, Fre, Stefan en Leo Bahn, Lode en ik trekken eropuit en blijven zoveel mogelijk samen. Er zijn enkele moeilijke passages; de wolkenbasis is een stuk lager dan vorige week en ik kom even vast te zitten in de valleiwind als ik wat te laag aankom en om een berg heen moet vliegen in plaats van eroverheen. Maar uiteindelijk hangen we weer boven de start van Saint Andre. Zo gaaf, wat een ruig terrein en wat cool om het te kunnen delen! Vooral Bram, Lode en Stefan zijn continu in de buurt. In de vallei bij Saint André zijn de condities pittig vind ik – ik weet niet of het ligt aan mijn vermoeidheid of echt aan de rommelige thermiek, maar ik vind het in ieder geval niet zo leuk meer… Een beetje moegestreden verlaat ik de laatste bel al rond 2100 m en glij uit tot in Thorame-Basse. Niet de gemakkelijkste plek om vanuit terug te liften tot in Saint Jean, maarja… dat is wel het laatste waar ik me druk om kan maken! Op de grond heb ik weer mazzel; een lift brengt me in 1 ruk tot in Digne en daarna vind ik nog 2 lieve chauffeurs die me tot Seyne en uiteindelijk Montclar brengen. Vanavond eten we pizza en slapen we op de parking.

https://www.xcontest.org/world/en/flights/detail:karlien/8.7.2018/10:18

Maandag 9 juli

We hebben het nu wel gezien in Saint Jean, ook al is de voorspelling wederom goed. We rijden naar Laragne, vinden perfect op tijd een navette naar de start en ontmoeten daar Chris, Mark, Brian, Rachel en de anderen van Allez-Up. Zij hebben het plan om naar Chorges te vliegen. Laten we dat dan ook maar proberen! Lode haalt het en vliegt het laatste deel van de vlucht midden in de vallei zonder echt veel naar beneden te gaan, wat een goede convergentielijn! Ik zak helaas na 35 km en Bart ook in de buurt van de antenne van Rocher de Beaumont. We wandelen en liften allebei terug naar Laragne en genieten daar van de schaduw tot Lode ook teruggelift is. Boodschappen, duik in de Buech, een relaxt kampeerplekje op een steenworp afstand van Laragne, bbq annex kampvuurtje aan en de dag is weer geslaagd.

Dinsdag 10 juli

We rijden naar Mens en pakken al onze spullen in voor ons eerste echte vol bivouac avontuur. In mei pakten we ook al eens alles in voor een vol bivouac bij Briancon, maar toen waren de condities niet goed en was het ‘s nachts nog te koud voor onze uitrusting. Nu lijken de condities prima te worden! We zijn de enigen op Courtet en besluiten rond 13:00 uur te starten. We stijgen alledrie en al gauw vliegen we richting Le Chatel en verder naar Les Marcoux. Helaas vliegen we daar een nogal winderig gat binnen (soort venturi effect, denken we later) en omdat we niet weten hoe het terrein er verderop uitziet, besluiten we te landen.

20180710_141621.jpg

Lode legt meteen ons Xtorm zonnepaneeltje in de zon, we zoeken een mogelijke startplek voor de volgende ochtend, en beginnen aan de wandeltocht ernaartoe. Eerst redelijk vlak richting Valbonnais en daarna ongeveer 700m stijgen tot aan de Col du plan collet. Het is een stevige klim en we zijn heel blij dat we in Valbonnais nog een waterfontein en een supermarktje vinden net voordat we eraan beginnen! We kopen snel een tartiflette aux pommes (suiker!!!) en een klein flesje genepi (voor na het avondeten 🙂 ) en vullen al onze waterflessen tot de rand. Eenmaal boven aangekomen vinden we een perfecte kampeerplek in de col. We laten al onze kleding luchten, zetten het tentje op, maken ons potje eten klaar (een klant-en-klare rijstmaaltijd waar je alleen wat kokend water aan toevoegt), drinken een warme choco, luisteren via de livestream naar de WK wedstrijd van Belgie – Frankrijk, nemen een genepi’tje, kijken naar de ondergaande zon en de koeien die vlakbij staan te grazen en kruipen uiteindelijk helemaal voldaan in bed.

Woensdag 11 juli

We ontbijten (muesli met melk van melkpoeder…) en wandelen nog 200 meter verder naar boven om een geschikte startplek te zoeken. Het doel is om verder richting het noorden te vliegen (richting La Mure, Grenoble en de vallei van Saint Hilaire) maar zoals we van tevoren al hadden gezien kan de wind wel eens roet in het eten strooien. Op onze geimproviseerde startplaats zitten we zeker een uur of 2 te kijken naar de condities en te wachten tot cloudbase stijgt. 

De startcondities zijn OK. Af en toe rugwind, maar het grootste deel van de tijd een windje van voor. Om 13 uur besluiten we te starten. Ik ga eerst en vlieg meteen een bel in. Een beetje rough is die wel, maar ik stijg toch 300 meter en wacht daar tot Lode ook gestart is. Intussen bedenk ik wat ik van de condities vind. De wind komt toch redelijk stevig over de berg heen en als we ons plan willen uitvoeren door in noord-westelijke richting te vliegen is dat pal tegen de wind in. Het vliegpad ziet er niet zo veelbelovend uit (een klein valleitje met hoge valleigrond). We besluiten dan maar gewoon beneden te landen in Valbonnais. Als we lager komen blijkt er al heel erg veel wind te staan (venturi effectje) en we zijn blij als we veilig aan de grond staan. Onze ground support Bart is vanuit Mens naar Valbonnais gekomen dus we worden luxueus ontvangen en kunnen zo in de auto stappen! Na een korte lunch (crackers met kaas en worst) rijden we naar Saint Hilaire omdat we verwachten dat we daar de volgende dag wel weer leuk kunnen vliegen. ‘s Avonds slapen we op de camping en gaan we heerlijk uit eten. Wat een luxe: warm water in de douches, een koud pintje en restaurant, verse croissants als ontbijt en met de auto naar de startplek 😛 Waren we nog op vol bivouac?…

Donderdag 12 juli

We pakken ons boeltje op bij de camping en op de start van Saint Hilaire maken we ons weer klaar voor een nieuw avontuur. Het plan is om richting Grenoble te vliegen en dan verder de Vercors in, terug in de richting van Mens.

20180712_101625.jpg

Ik vind de condities na de start een beetje turbo en rommelig en op het hoekje richting de Gorge du Manival durf ik toch niet zo goed meer verder omhoog te thermieken in de punchy thermiek. Laf van mezelf vind ik op dat moment, maar so be it! Wat lager vlieg ik door richting Grenoble ongeveer op de hoogte waar de bomen ophouden en de rotsen beginnen, voor de ridge langs dus. Lode vliegt hoger achter me aan. Bijna aan het eind, vlak voordat we aankomen bij het Fort du Saint-Eynard vind ik een fijne bel die me weer tot op ridgehoogte brengt. Gelukkig maar, anders kwam er daar een einde aan mijn vlucht! Samen met Lode vliegen we verder.

IMG-20180715-WA0011.jpg

 Na een tijdje scratchen om genoeg hoogte te krijgen, wippen we over de enorm steile ridge van Le Neron. O my god! Dat is steil! En ik kon er maar ‘net’ overheen (OK, volgens de tracklog zit ik nog 300 meter boven de ridge op het moment dat ik erovereen wip maar het voelt heel laag, omdat ik niet weet welke wind ik kan verwachten en aan welke kant nou precies de lijzijde en de loefzijde is). Aan de andere kant blijkt het turbulent te zijn en na een paar toertjes ‘thermieken’ besluiten we allebei uit te vliegen richting Grenoble. We blijven aan de juiste kant van de stad om niet in de airspace te komen en genoeg landingsopties te houden. De aansluiting aan de andere kant halen we niet, en de wind in de vallei is stevig dus met fullspeed kruip ik naar voren om het via de radio afgesproken landingsveld te bereiken. Qua afstand is het geen supervlucht, maar het was spannend, ik heb mezelf weer overtroffen, we hebben superleuk samen gevlogen de hele tijd, en we staan toch maar mooi in Grenoble! The adventure continues. Ons plan is om een ooststart te zoeken op de grote ridge ten zuiden van Grenoble (de Vercors) maar omdat alle auto’s die voorbij rijden meteen de berg opgaan, richting het plateau aan de westkant van die grote ridge, besluiten we dan maar met een van die auto’s mee te rijden en onderweg bekijken we de vliegopties aan de westkant. Zo komt het dat we een uurtje later uitstappen in Lans-en-Vercors en omhoog wandelen naar een weststartje van 200 meter hoog, l’aigle. We zien enkele andere piloten vliegen maar ze gaan niet echt omhoog. De condities op de start zien er goed uit, dus we besluiten sowieso te starten. In het ergste geval staan we weer beneden en moeten we opnieuw omhoog wandelen! Dat kunnen we wel, want we hebben die dag nog niet veel gedaan behalve de vlucht van Saint-Hilaire naar Grenoble.

20180712_232147

Het idee is ergens aan de westkant van de ridge te slapen en de volgende ochtend via een col naar de oostkant te wandelen, om dan vanuit daar te kunnen starten. Ik start als eerste vanuit L’Aigle en moet bij het uitvliegen mijn vleugel even goed onder controle houden! Lode komt ook en al gauw draaien we omhoog in de thermiek. We vliegen naar het zuiden en komen steeds meer andere gliders tegen. Er is nog een startplek enkele kilometers verderop en die blijkt vol te liggen met schoolgliders, tandems en vrije vliegers. Dus dit was the place to be! We vliegen nog wat verder en thermieken zelfs nog naar 2000 meter, waardoor we over de ridge heen kunnen kijken tot in de vallei van Mens! Wauw, ik krijg er bijna hoogtevrees van, zo hoog voelt dit! 

20180712_232134
Lode alvast op weg naar onze toplandingsplek op Dent Percee

Omdat we hier geen geschikte toplandplekken zien, besluiten we een stukje terug te vliegen naar die place-to-be weststart (decollage de la Dent Percee) om daar te toplanden. Dat scheelt weer 100 hoogtemeters op onze wandeling morgenochtend. We hebben een fantastische kampeerplek met picknicktafels, een vuurplaats en zicht op de ondergaande zon. Wauw, als dit vol bivouac is dan wil ik dit nog heel vaak doen!

IMG-20180715-WA0012

Vrijdag 13 juli

We wandelen omhoog tot aan Col de l’Arc, de geimproviseerde startplek die we via google maps hebben gevonden. Het is een mooie wandeling en rond 10:00u staan we op de ‘start’.

Het ziet er goed uit, er thermiekt al een vogel naar boven dus we maken ons klaar en starten iets na half 11. Ik start als eerst en thermiek meteen naar boven. Wat een geluk. Wederom kan ik over de ridge heenkijken, nu richting het westen en de plek waar we gisterenmiddag hebben gevlogen. In het noorden zie ik Grenoble en de vallei erachter. En in het zuid-oosten komt het Lac de Monteynard in zicht. Prachtig! Even later blijkt mijn heerlijke thermiekbel toch vooral een lucky-shot, want we vinden allebei geen thermiek langs de ridge en ook niet als we wat verder naar voor vliegen. Lode landt op een plateau op 1000m hoog om nog eens omhoog te wandelen en een nieuwe poging te wagen. Ik vlieg helemaal naar beneden en land in de vallei bij Varces-Allieres. Shit! Ik heb geen energie meer om nog eens omhoog te wandelen en ik zie geen geschikte startplekken in de buurt waar ik naartoe zou kunnen liften. Ik besluit dan maar naar Varces-Allieres te wandelen en na een tussenstop bij de bakker lift ik terug richting de auto. Het is 50 km liften over regionale wegen en (zoals altijd?) gaat het liften gemakkelijk. Een korte lift brengt me tot Vif, de volgende tot Sinard en daarna tref ik iemand die eigenlijk alleen even ging tanken in het volgende dorp, maar die het geen probleem vindt om me naar Saint-Baudille-et-Pipet te brengen waar de auto staat. Yes! Lode belt intussen om te zeggen dat hij na een zware wandeling weer klaarstaat om te starten op de Col de l’Arc. Helaas werkt de thermiek daar wederom niet goed, en haal ik hem op in Vif… We rijden door naar Le Grand-Bornand, zetten ons op de camping en ploffen neer op een terrasje op het dorpsplein. Heer-lijk. Bart, die de afgelopen dagen in omgeving Saint-Hilaire en Annecy is geweest, komt later op de avond ook richting Le Grand-Bornand zodat we de volgende dag nog samen kunnen gaan vliegen.

Terugblik op de vol bivouac: Ondanks de relatief korte vluchten (16km, 5 km, 26 km, 11 km en 12 km) hebben we toch maar mooi iedere dag gevlogen, een paar mooie wandelingen gemaakt, twee keer overnacht op een wildkampeerplek, een keer getopland op een strategische plek en twee niet-officiële startplekken gezocht en gevonden. We hebben geen onnodige risico’s genomen maar wel volop avontuur gehad. Het was wat ons betreft een groot succes. We hebben wel geleerd dat het moeilijk is om goede strategische keuzes te maken als je het terrein niet goed kent. Als je het kent, kun je ervoor kiezen om nog een vallei verder of minder ver te vliegen en dat scheelt je potentieel kilometers wandelen en de tijd voor een extra vlucht. We hebben in deze paar dagen een stukje Franse Alpen ontdekt waar we een volgende keer ons voordeel mee doen. Het plateau in de Vercors heeft ons echt positief verrast. Het is een prachtige oase van rust waar je ook met groepen heel leuk kunt komen vliegen. Het stadje Villard-de-Lans hebben we er nog niet bezocht maar is volgens onze lift echt de moeite waard. Een plek om nog eens naar terug te keren dus! Oh, en ons materiaal is nu tot in de puntjes uitgetest en goedgekeurd. Lode kon een paar sokken en een tshirt thuislaten. Hij kreeg tijdens het vliegen wel last van zijn schouders door het gewicht achterin zijn harnas, dus dat zouden we beter kunnen verdelen de volgende keer. Het eten was goed, al waren de kant-en-klaar rijstmaaltijden veel zwaarder dan bijvoorbeeld een gedroogde pastamaaltijd met dezelfde hoeveelheid calorieën (spaghetteria van Knorr konden we in de Franse supermarkten niet vinden). Aan de andere kant was het fijn dat er bij de rijst maar 3 eetlepels water hoeft te worden toegevoegd, terwijl je bij de spaghetteria een halve liter water per maaltijd aan de kook moet brengen en toevoegen. Dat scheelde water en gas. Al met al zal het dus niet zoveel uitmaken, rijst of pasta.. De rest van de paklijst en het materiaal was echt goed in orde, en doordat we ‘s nachts de glider van Lode over onszelf uitspreidde was ook onze zelfgemaakte dunne tweepersoonsslaapzak voldoende. We konden elkaar goed volgen via livetrack24  en alle vluchten zijn inmiddels te vinden op https://www.xcontest.org/world/en/pilots/detail:karlien 

Zaterdag 14 juli

We verlaten de camping en gaan met de telecabine en télésiège omhoog tot de start op Mont Lachat. We maken een kort vluchtje maar ik merk dat ik nogal moe ben. Ik heb genoeg gevlogen de afgelopen twee weken en ik merk dat de vol bivouac nogal veel spanning met zich mee heeft bracht (de toplanding, de spannende vlucht en landing tussen Saint Hilaire en Grenoble, de hoge ridge van de Vercors, etc), waardoor ik nu even geen zin meer heb om me vast te bijten in de thermiek en nog een uitdagende vlucht te maken. Trouwens, niet lang nadat we geland zijn ziet het er dreigend uit in de lucht en vallen er wat druppels regen.

‘s Middags gaan we langs de favoriete slager van Lode en doen inkopen voor het avondeten. Op een rustig plekje vlakbij Lormay zetten we ons kampementje op en na de bbq begint het eindelijk te onweren. De windstoten rukken af en toe de tarp los die we in alle haast (niet zo stevig) hebben opgezet en we genieten van het schouwspel en de bliksemflitsen.

Ik kruip vroeg in bed en lees gauw de laatste paar bladzijden van mijn boek uit, voordat het morgen tijd is om weer naar huis te rijden…

Advertenties

Belgian Paragliding Open 2018 in Saint Jean Montclar

Op vrijdag 29 juni pik ik Lode op bij zijn werk om te vertrekken richting Saint Jean Montclar. Daar vindt dit jaar de Belgian Paragliding Open plaats! Met 146 deelnemers in totaal waarvan 90 Belgen belooft het een groot feest te worden. De weersvoorspelling is goed, dus… let’s go. We slapen onderweg ergens bij Lyon in de buurt en staan op zaterdag rond het middaguur klaar op de start!

We ontmoeten meteen de Nederlanders; Frank, Max, Fred, Jeroen en Sander (Kelly arriveert pas later). Ons plan is om naar Saint André les Alpes te vliegen en weer terug. Met een cloudbase van 3000 meter, mooie cumulusjes en weinig wind is dat goed mogelijk. Vol vertrouwen vliegen we richting de tête de l’estrop en verder. Ik krijg het even moeilijk onderweg dus verlies de rest uit het oog. Bij de cheval blanc aangekomen gaat het gemakkelijker. Ik kies ervoor om door te steken richting de ridge die doorloopt tot aan de startplek van Saint Andre maar durf dan niet meer in mijn eentje die 50 km over ruig terrein terug te vliegen. Ik land op de officiële landing van Saint Andre, hoe cool!!! Dat stond al een hele tijd op mijn verlanglijstje. Tijdens het terugliften via Digne zie ik op livetrack24 dat Lode aan de cheval blanc is omgekeerd en teruggevlogen; vandaar dat ik hem nergens meer zag! Terug in Saint Jean Montclar checken we in op de camping en ontmoeten we nog veel meer bekenden. Het kan beginnen!

Zondag 1 juli – trainingstaak

Safety briefing in het stadhuis om 9:00u, Lode zorgt er als tolk voor dat de franstaligen ook alles begrijpen. Daarna met de liftjes naar boven om te gaan vliegen. Oefentaak van 53 km waarbij ik flitsend heen en weer vlieg en als 24ste op goal kom! Jammer dat deze score niet meetelt 😉

https://www.xcontest.org/world/en/flights/detail:karlien/1.7.2018/12:17

DSCN0843.JPG

Maandag 2 juli – taak 1

Een zigzagtaak van 50 km langs de Pic des tetes, Chabanon, Pompiery met het goal bij Seyne. Ik haal end-of-speed section maar geen goal! Oeps. Toch heel tevreden met de vlucht. Rustig gevlogen, goed om me heen gekeken, gebruikgemaakt van de gaggles. Na de oversteek van de Morgon terug naar de Dormillouse bij Saint Vincent les Forts had ik even op de rem moeten gaan staan. Ik verloor mijn geduld en dacht ‘ik vind verderop nog wel wat’…. Nou mooi niet! De hele vallei lag in de schaduw op dat moment en zonder nog een piepje op mijn vario gleed ik zo ver mogelijk richting goal. Foto’s heb ik vandaag niet gemaakt… Na het vliegen heb ik geluk:  Korneel, Dolf en Dries komen langsgereden in de auto richting Seyne. Bezweet en al stap ik in – ik heb nog nooit zo snel na het vliegen in een supermarkt gestaan!

Korneel trakteert op zijn specialiteit paella in een gigantische paellapan (handig, zo’n caravan) en ‘s avonds speelt België tegen Japan (WK 2018). Er wordt een feestje gebouwd op de camping met een groot scherm en heel veel Belgen in de kleuren van de vlag.

Dinsdag 3 juli – taak 2

Vandaag gaat het waarschijnlijk overontwikkelen. Gisteren vlogen enkele onoplettende piloten minutenlang in de wolken, dus ik neem me voor om vandaag grote marges te nemen. Cloudbase is rond 2600m, maar ik spreek met mezelf af dat ik na de start niet meer hoger ga dan 2000m. Achteraf gezien is dat een beetje overdreven, maar het geeft me de gemoedsrust om te focussen op het vliegen in plaats van op ‘de enge wolken’. Helaas zorgt dat ervoor dat ik in de vallei na 30 km aan de grond stond. Leerpunt: rationeel een inschatting maken van het weer en op basis daarvan handelen. Opletten op veranderende condities en daar je gedrag op aanpassen (het werd steeds minder bewolkt gedurende de middag vorderde, dus het werd juist minder ‘spannend’ en ik had in de tweede helft van de vlucht gerust hoger kunnen gaan!). Ik land in de tuin van Chateau de Montclar en wandel terug naar de grote weg. Aan het eind van de middag barst er een regenbui los; de verkoeling is welkom!

Ik voel opeens dat ik sinds vrijdagmiddag onophoudelijk ben bezig geweest; rechtstreeks vanuit de werkweek in de auto, en zaterdagochtend gestart aan de vakantie met fantastisch vliegweer. Vroeg in bed met een boek vandaag!

20180703_214441

Woensdag 4 juli – taak 3

Een lange 75 km taak vandaag. Ik ben weer on fire en eindig als 34ste op goal! Wauw! Dit moet wel de beste competitietaak van mij ooit zijn. Snel en consistent, best spannend af en toe (bijvoorbeeld als we vlak onder de wolken door richting tete de l’estrop vliegen en weer terug, en aan het eind, als we voor de oversteek naar de Morgon nog even opdraaien tot 3500 m hoogte. Fantastisch! Met zoveel hoogte is er eindelijk tijd voor een paar foto’tjes in de lucht… Lode vliegt ook een supertaak en eindigt vandaag als 7de.

https://www.xcontest.org/world/en/flights/detail:karlien/4.7.2018/11:24#joint_flights=all

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Donderdag 5 juli – cancelled

We zijn optimistisch vandaag, al is er wel redelijk veel bewolking voorspeld. Alles lijkt te gaan lukken, er wordt een taak uitgezet van 50 km. Helaas net tijdens de briefing horen we gedonder in de verte. Een onweer komt onze kant op. De dag wordt gecancelled en bijna iedereen vliegt snel naar beneden. Binnen een kwartier ziet de lucht boven de landing zwart: piloten die oren trekken, dragchutes uitwerpen om te spiralen en wingoverende piloten. Als we goed en wel op de grond staan wordt het alweer lichter… achteraf gezien was er eigenlijk wel een vlieg-window geweest denken we. Helaas. We besteden de middag chillend op de camping. Bart is net aangekomen dus ideaal om lang te aperitieven en lekker uit eten te gaan.

FB_IMG_1530795749887

DSCN0911

Vrijdag 6 juli – cancelled

De dag wordt al vroeg gecancelled vanwege de harde noordwind. We hebben niet zoveel zin in een wandeling of via ferrata (de week is wel vermoeiend en uitdagend genoeg zo met al dat vliegen) dus we hebben een relaxte langzame ochtend en rijden daarna naar Saint Vincent les Forts. Die startplek ligt beschermd van de noordwind. Superleuk is het dat we bekenden tegenkomen die aan de Chabre Open in Laragne maar die vandaag vanwege de mistral ook in Saint-Vincent komen vliegen. Vanaf hier thermieken we omhoog tot de Dormillouse, doen een toertje tot aan de start van Saint Jean en weer terug en toplanden we om vervolgens lekker in het Lac de Serre-Ponçon te gaan zwemmen. Die wind viel uiteindelijk wel mee…

‘s Avonds is het weer zover: Voetbal. Bij gebrek aan een groot scherm zit er een groep van 25 man te kijken op een tabletscherm. Voetbal is niet echt mijn ding maar de sfeer is geweldig!

Zaterdag 7 juli – 60 km

Een prachtige dag om de week af te sluiten. Maar: ik bomb! 4 minuten nadat ik gestart ben sta ik alweer aan de grond! Grrrr. Een beetje moeite om mijn teleurstelling en frustratie te beperken heb ik nu wel. Het ging zo goed deze week, en dan verpest ik het op de laatste dag. Al die andere gliders hangen een paar duizend meter boven ons. Samen met Wim begin ik aan de wandeling, want ja, we zijn ook nog eens ver van de verharde weg geland. Tijdens de retrieve, die eerst de verkeerde kant op rijdt, verdampt dan ook de kans op een tweede vluchtje.. Een paar uur later komen we aan op HQ. Tijd voor een duik in het zwembad van de camping en een goede douche en dan op naar het einddiner en de prijsuitreiking. Een aantal mensen vertrekken al naar huis maar er blijven er gelukkig een heel aantal leuke over! Na de maaltijd en de prijsuitreiking zorgt de DJ nog enkele uurtjes voor een dansbaar deuntje. Op een succesvolle BPO!

36883437_10156661708191518_4252311931378991104_n

De locatie van volgend jaar is nog niet vastgesteld… maar dat ik er weer naartoe wil, dat weet ik al wel!

Uitslagen: https://airtribune.com/bpo2018/results

Replay: https://airtribune.com/bpo2018/results (zie ‘blog’)

Noorwegen: van West naar Oost

Mijn reis start als ik in Antwerpen Centraal op de trein stap richting Den Haag. Ik logeer er bij Maike en Jeroen zodat we de volgende ochtend op tijd naar Schiphol kunnen. Een avontuur van Bergen naar Oslo begint. De eerste en laatste nacht zijn vastgelegd en de rest is in grote lijnen voorbereid maar met ruimte voor flexibiliteit. Ons hoofdvervoermiddel is de trein. Het verslag: veel foto’s en vooral info over de route die we gevolgd hebben.

20180608_192421

Zaterdag 9 juni

Den Haag – Schiphol – Bergen

Bergen: net als we er aankomen is er een folklorefestival bezig: veel boten, mensen in traditionele klederdracht, het boerenleven, veel vis en een heerlijke sfeer om doorheen te slenteren (Torgdagen i Bergen). De Floibanen is kapot, maar onderaan het station is een harmonieorkestenevenement bezig: we luisteren vol nostalgische gevoelens over het HOR naar een paar nummers. Verder wandelen we langs Bryggen, vergapen ons aan de prachtige schepen en bezoeken nog een paar delen van Bergen. Onze airbnb ligt in de wijk Mollendal waar we te voet naartoe kunnen.

Zondag 10 juni

We starten met een bezoek aan de Floibanen (die weer is gemaakt), maken een wandeling naar de Brushytten, schrijven wat ansichtkaarten, lunchen aan het water van de haven en stappen dan op de trein naar Voss. Daar ploffen we neer in de jeugdherberg (er is bijna niemand) en nemen we zelfs een duik in het water van Vangsvatnet.

IMG-20180611-WA0036

Maandag 11 juni

We huren mountainbikes en op aanraden van de tourist info fietsen we naar de Tvinnefossen waterval. Er zitten een paar venijnige klimmetjes in de fietsroute waarbij we meer dan eens de lichtste versnelling nodig hebben!! Bijna continu mooi uitzicht op de meren langs de route. Er is aan de andere kant van het meer wel een grote weg, maar geen fietspad, dus we beslissen om dezelfde weg terug te fietsen. Het is bewolkt en we zijn ‘s ochtends nogal optimistisch geweest met ons shirtje, korte broek en slippers, dus bij terugkomst nemen we gauw een warme douche en trekken we alles aan wat we bij ons hebben!

Na het bijkomen fietsen en wandelen we nog naar de gorge Bordalsjgelet, erg mooi! Dan is het weer tijd voor een duik in het meer en ons boek.

Dinsdag 12 juni

Ons plan om de Rallarvegen van Haugastøl naar Flåm te doen lukt niet, want de bike rental is daar nog niet open vanwege teveel sneeuw op de route. Wat jammer! We besluiten dan om niet met de trein verder te gaan maar een alternatieve route te kiezen naar Flåm. We pakken de bus naar Gudvangen en vanuit daar de veerboot naar Flåm. De busreis gaat over een prachtige bergpas (wel spannend!) en Gudvangen stelt niet meer voor dan een toeristisch haventje met souvenirwinkel, maar we bemachtigen een prachtig plekje op het dek van de veerboot en genieten dan 2,5 uur van het uitzicht op het Nærøyfjord en Aurlandsfjord.

IMG-20180613-WA0024

20180612_124910

Van Flåm hadden we wel iets meer verwacht… er liggen twee grote zeecruiseschepen voor anker en meer dan een toeristische nederzetting zoals de outlet villages van tegenwoordig, was het niet. We zoeken onze Vandrarheim (Noors voor jeugdherberg) op en ontdekken daar pas dat het oorspronkelijke dorpje Flåm enkele kilometers landinwaarts ligt. Daar gaan we even naartoe. Er zijn wat woonhuizen en een prachtig kerkje. Omdat er verder niet veel te doen is op wandelafstand besluiten we om de volgende ochtend meteen de beroemde Flåm Railway te nemen en een leukere plek op te zoeken (we willen hier echt niet blijven).

20180612_171233

Woensdag 13 juni

We pakken ons boeltje op, maken nog een wandeling in het Fretheimshaugane Naturpark, bezoeken even het museum over de geschiedenis van de Flåm Railway en en stappen dan (samen met honderden andere toeristen) in de trein. We hebben een perfect plekje en de uitzichten zijn spectaculair. Wat heerlijk om met de trein te reizen. En dan te bedenken dat de arbeiders de vele tunnels meter voor meter uitkapten (met een team van 4 man vorderden ze 2 of 3 meter per week) en dat er begin vorige eeuw al rijke Engelsen naar Flåm reisden om zalm te vissen (toen bestond de railway nog niet). Bij de Kjosfossen waterval stopt de trein 5 minuten, we mogen er uitstappen om te gaan kijken. Er is muziek en op een rots naast de waterval danst een nimf. Alles is hier aangekleed om de toeristische ervaring zo vol mogelijk te maken! In Myrdal, het eindpunt van de Flåm Railway stappen we uit en lunchen we, alweer met een prachtig uitzicht, op een trapje.

We reizen verder in de gewone trein Bergen-Oslo tot Geilo, onze volgende stop. De natuur is hier prachtig groen met bloemen, glooiend en lieflijk zoals we tot nu toe nog niet hebben gezien. We zijn zo blij dat we niet in het toeristische Flåm zijn gebleven! Geilo vind ik de mooiste plek tot nu toe. Met onze bepakking maken we een mooie wandeling langs het Ustedalsfjord en wandelen daarna naar de jeugdherberg 2 km van het stadje vandaan. Moe maar voldaan zoeken we restaurant Sofia’s op voor een perfect diner. Daarna weer vroeg in bed met een boek! Het wordt niet echt donker ‘s nachts, zelfs rond 23:30u kan ik nog lezen bij het licht dat van buiten door de gordijnen straalt.

Donderdag 14 juni

We hebben niet veel tijd vandaag want de treintickets zijn al vastgelegd. We reizen door van Geilo naar Oslo, nog een paar uur in de trein van de mooie uitzichten genieten. Het wordt steeds industriëler naarmate we dichterbij Oslo komen, maar de uitgestrektheid en de vele meren blijven bijzonder. In Oslo zoeken we onze airbnb op in de wijk Hasle en daarna bezoeken we alvast een deel van de stad: Aker Brygge, de chique Karls Johan Gate, het theater, stadhuis, het park met het koninklijk slot etc. Het regent helaas vandaag (dat hebben we nog amper meegemaakt in Noorwegen) dus na een tijdje zijn we de sightseeing wel beu.

Vrijdag 15 juni

Munchmuseum, Frognerpark, wandeling door de wijken Majorstuen, Frogner, nogmaals Aker Brygge (dit keer is het droog!), het centrum, Grunerlokka, en via Sofiabergen weer terug naar de airbnb.

20180615_134812

Zaterdag 16 juni

De volgende ochtend onze spullen om weer terug naar Amsterdam te vliegen. Via gezellige tussenstops in Den Haag, Bergen op Zoom en Roosendaal ben ik zondag weer goed en wel in Antwerpen..

20180616_120138

Noorwegen is een ontzettend goed georganiseerd land en het is heel gemakkelijk en comfortabel om er je weg te vinden, ook via openbaar vervoer. Alle voorzieningen en perfecte aanwijsbordjes nemen wel het gevoel van avontuur wat weg voor mij… De volgende keer dat ik naar Noorwegen ga (want ik wil zeker nog eens terug!) kies er dus voor om met een tentje of camper die kant op te reizen. Bijvoorbeeld door de Hardangervidda of in de omgeving van Geilo.

Pre PWC Mont Blanc 2018 in Passy

We doen mee aan de pre pwc Mont Blanc, een 4’daagse competitie in Passy, niet ver van Chamonix.

Dag 1 donderdag 10 mei

De eerste dag van de vakantie begint met een afgelaste taak. Teveel wind en regen voorspeld. We weten het gelukkig op tijd en kiezen er daarom voor om donderdag na de ochtendspits pas te vertrekken vanuit Antwerpen en rustig richting het zuiden te rijden. Tegen 18u zijn we er. Het is droog en de inschrijving verloopt vlekkeloos, maar een winkel is er natuurlijk niet meer open want het is Hemelvaart! Dan maar een pizza à emporter op de parking. Lode komt erachter dat hij z’n cockpit is vergeten. NEEEE. En dat na 8 uur rijden voor een competitie van een heel hoog niveau! We balen enorm en zijn hartstikke moe, dat komt de sfeer niet ten goede.. maarja, eerst maar eens naar de safety briefing. Daar treffen we Francis en ook Joeri met het hele gezin. Gezellig! Headquarters is in een zijzaaltje van de Decathlon, we mogen kamperen op de parkeerplaats (die ’s nachts op slot gaat). Prima plekje!

Dag 2 vrijdag 11 mei

We verzamelen om 8:30u om om de luchpakketjes op te halen en omhoog te gaan (helaas geen veggie optie voorhanden, dus ik sprint snel terug naar de auto om zelf een lunchpakket te maken). Men verwacht een onstabiele dag (dus goede en harde thermiek) dus ik vul m’n ballastzak met zo’n 5 liter extra water. Op de start worden we verwelkomd met een prachtig zicht op de Mont Blanc en een fijn briesje. De meet director, Pierre Naville, presenteert een taak van 110 km. Eerst richting het noorden, dan terug via een waypoint bij de Aravis en vervolgens nog wat heen-en-weervliegen in de vallei van Passy. Na de start blijkt het vrij lastig om boven te blijven! De belletjes zijn zwak en klein en om hoger te komen moet je naar achterop het plateau. Dat durf ik niet met mijn hoogte, bang om niet meer uit te kunnen vliegen richting de vallei als ik wat sink zou tegenkomen. Ik blijf het dus voorop het plateau proberen. Het lukt wel om hoogte te houden, maar hoger komen gaat niet… met mij vechten er een aantal anderen om de hoogte en uiteindelijk, net als de race begint, zet ik hem aan de grond. Jammer!!! Lode landt na 18 moeilijke kilometers en samen gaan we even kijken op de goallanding. Er landen nog een stuk of 20 piloten maar uiteindelijk blijkt dat er maar 1 piloot is die de volledige route uitvliegt. Waauw.

Wij sluiten de dag af met een rondje hardlopen om het Lac du Passy en vervolgens een duik in het meer. Ff boodschappen doen en terug naar ons honk – de parking van de Decathlon.

Dag 3 zaterdag 12 mei

We verzamelen weer op tijd en op de start is er wederom prachtig zicht op de Mont Blanc. Dit keer is de taak 45 km in en rondom Passy. Er is kans op overontwikkeling en de organisatie wil ons op tijd weer aan de grond hebben. Iets voordat we mogen starten zie ik 2 tandems opdraaien tot een eind boven de start. Dat ziet er veelbelovend uit. De wind is niet zo hard en dat kan in ons voordeel zijn op het laatste deel van de taak. Het eerste deel van de route blijven we bij de ridge.

Ik start op tijd en draai al snel boven starthoogte uit. Nog wat hoger, zicht op de gletsjers achter de start, nog wat hoger, wat indrukwekkend! Ik krijg een moment hoogtevrees, terwijl er rationeel natuurlijk niets engs is aan hoog boven de gletsjers draaien 🙂 denk maar even gewoon aan een Ardens naaldbos. De gaggles draaien half in en uit een wolk tot het tijd is om te vertrekken. Woehoe, ik heb een supergoede timing. Oh euh, waarom is m’n flymaster niet versprongen naar het volgende waypoint? Ik heb de start blijkbaar een paar seconden te vroeg gepakt. Zodra ik het merk keer ik om, ik moet 300m terugvliegen om de start alsnog te nemen, en vlieg dan opnieuw richting het eerste waypoint. Natuurlijk met wat minder hoogte dan de eerste keer, en achter al de rest aan.. terug op de ridge kan ik weer aansluiten bij enkele andere piloten en vind ik een paar bellen. Zodra ik terug op hoogte ben is mijn plan: steady as she goes. Geen domme dingen doen, gewoon hoogte pakken en gliden en op tijd weer hoogte pakken. Dat lukt en langzaam maar zeker telt het vakje ‘distance to goal’ af. YES!!! IK BEN ER. 31 minuten na de winnaar vlieg ik de end of speed section in.

We vieren onze prestatie van die dag met een goalbiertje. De prijsuitreiking missen we helaas doordat iemand onwel is geworden op de parking. We helpen voor zoveel als we kunnen en blijven erbij tot hij met de ambulance wordt weggebracht. Gelukkig leek het wel in orde te komen.. wel pikken we nog ’t laatste deel van de bbq mee en kruipen we voldaan in ons bed.

Dag 4 zondag 15 mei

We beslissen Passy gedag te zeggen en trekken na een regenachtig ontbijtje richting Briançon. Daar hopen we een van de komende dagen een hike en fly te doen.

We rijden rustig aan, maken een tussenstop in Albertville (ik moet bekennen dat ik er veel meer van verwavht had :D)en na een prachtige reis arriveren we bij het fort en het oude stadscentrum van Briançon. Het giet, dus we pakken ons helemaal in om een wandelingetje te doen en zoeken intussen een café met wifi zodat we de hike en fly kunnen voorbereiden. To be continued!

Op retraite in Zeeland

Afgelopen weekend was het tijd voor iets anders; dit keer geen weekend Ardennen met de parapente maar een retraiteweekend vol yoga-activiteiten. Op vrijdagmiddag rijd ik vol nieuwsgierigheid het erf van kuuroord De Schouw op. Ik ontdek het bordje ‘langparkeren’ en stal de bus in een rustige hoek van het terrein. Volgens de aankondiging belooft het een luxueus weekend te worden met de hele dag door goed, veganistisch, vers eten en een wellnessgedeelte met sauna, dompelbad en infraroodcabine, en er was de mogelijkheid tot het nemen van een hotelkamer, maar wij hebben besloten om lekker in de bus te slapen.

Katja is er al en na een kopje thee in de tuin is het tijd voor het welkomstmoment. Gelukkig hoeven we geen lange verhalen te vertellen of te beluisteren van de andere deelnemers en gaan we snel van start met de eerste yogasessie: een lesje Yin yoga waarin we helemaal opgerekt worden en waarbij docente Rhea ons met haar rustige stem in allerlei poses begeleidt. Ze helpt ons door de heupen recht te duwen, schouders verder om te draaien, kruin naar beneden te buigen; zachte aanrakingen waardoor we nog dieper in een pose komen of juist iets minder ver maar ergonomisch beter, en daarmee blessures voorkomen. Na de les wandelen we rechtstreeks naar de eetkamer waar Joris uitgebreid de maaltijd voorstelt. Na de uitleg (ik heb nu het gevoel dat we heeeel gebalanceerd eten en dat er een eeuwenoude filosofie achter de lekkere groentecombinaties zit) nemen we plaats aan de gigantische ovale tafel met meer dan 20 stoelen (niet allemaal bezet met ons groepje dus). Na het eten verdwijnen de meeste deelnemers richting de sauna. Katja en ik besluiten op jacht te gaan naar hout, waarbij we bijna vol enthousiasme in een sloot stappen die goed verscholen tussen de planten ligt. De rest van de avond zitten we aan het kampvuur. In de koelkast van het kuuroord vinden we welgeteld drie biertjes – blijkbaar past bier niet bij een retraite en een kuuroord 🙂 ! Aan de hemel flitsen de bliksemschichten en als het uiteindelijk begint te regenen vluchten we de bus in. Het was toch eigenlijk wel bedtijd…

De volgende ochtend start met een easy flow les buiten in het gras, nog nat van de dauw, heerlijk. Net als we aankomen bij de laatste pose, de ‘uitrustpose’ van welverdiende rust en ontspanning na de sessie, languit liggend op onze rug, komt de zon boven de bomen uit om ons te begroeten. Na het ontbijt (hmmm echte havermoutpap met fruit en stroop) vertrekken we richting het Veerse Meer voor een lesje SUP yoga. Katja en ik weten nog van de vorige keer dat een wetsuit niet zo lekker zit tijdens de yoga en er staat amper wind, dus we kiezen ervoor om gewoon in een legging en shirtje het water op te gaan. Dat gaat prima! Helaas zit het meer vol kwallen dus een rondje zwemmen is geen aanlokkelijk idee…

Na het SUPpen komen we terug bij de surfschool. Joris heeft er de lunch uitgestald, wat een luxe! Soep en uitgebreide salades staan al klaar. Wij besluiten na de lunch het strand op te gaan en maken de rest van de middag een lange strand/duinwandeling. Op de terugweg rijden we even langs de AH (die biertjes hè…) en dan hebben we nog maar net genoeg tijd om te douchen voor het diner en de afsluitende yogasessie. Net als gisteren is het een Yin sessie maar dan langer en intensiever. Als we om half tien klaar zijn, voelen we ons zo rozig, warm en voldaan dat we geen zin meer hebben in kampvuur en al helemaal niet in bier! We halen een kop thee en kruipen in de bus in bed met een boek. Mmmmm. Weltrusten..

Op zondag starten we wederom met een easy flow les in de opkomende zon op het natte gras, na het ontbijt rijden we weer richting het Veerse Meer voor een extra lange SUP yogasessie en achteraf is er ook nog aardig wat tijd om gewoon te SUPpen op het meer. Dit keer zijn er meer deelnemers die het wetsuit achterwege laten en zelfs in bikini of zwembroek het water op gaan. Na terugkeer is het tijd voor de laatste lunch, het afscheidsmoment en het vertrek richting huis. Héla, we hebben de sauna helemaal niet gebruikt! En we zijn ook nog niet gaan hardlopen! En ik had nog wel wat van die lekkere havermout gelust! Maar yoga heb ik nu wel even genoeg gedaan hoor.. Kortom, het was leuk en precies lang genoeg.

Op de terugweg straalt de zon zo lekker dat ik geen zin heb om alweer terug naar de stad te rijden en binnen te zitten. Er is dan misschien niet zoveel te doen in Zeeland, ruimte is er genoeg. Ik stop onderweg bij Kruiningen om alsnog te gaan hardlopen. Er is een grassig pad op de dijk en een klein bos van natuurgebied Den Inkel. Achteraf lees ik dat het bos een direct gevolg is van de overstromingen van 1953. Rond de toen ontstane geulen zijn eiken en iepen aangeplant waardoor het nu een mooi natuurgebiedje is. Tijdens het lopen hoor ik de rustige zinnetjes van Rhea nog door mijn hoofd zingen: ‘Breng je zitbotjes naar beneden, maak je rug zo lang mogelijk, ga even terug naar child pose, haal adem door je neus, ga naar je ujjayi ademhaling, … Ik kijk nog eens tevreden om me heen, naar de spelende pubers, de vissers onderaan de dijk, de rustige schapen, de vrachtschepen op de Westerschelde, het gras en onze witte bus die weer langzaam in zicht komt. Wat een fijn weekend was dit.

Dolomieten met Gaby en Steef!

Avonturen met Gaby en Steef in de Dolomieten!

Na het lange weekend in Disentis (zie vorige blogpost) rijden we door naar de Dolomieten. Omdat we geen hele dag willen ‘opgeven’ als reisdag stoppen we onderweg nog ergens om te wandelen. Op de parkeerplaats komt de kou en harde wind ons tegemoet maar op dit moment is het droog dus we stippelen een wandeling uit van ongeveer 12 km. Het is de eerste keer deze vakantie dat we alle hoogtemeters die we nemen ook weer terug naar beneden moeten wandelen – de vorige dagen kon het afdalen steeds per parapente! Op onze tweedaagse wandeling in de Ardennen een paar weken geleden kreeg ik tijdens het afdalen veel last van mijn knie, dus het is spannend om te merken hoeveel mijn lijf vandaag aankan.

We stijgen de eerste 200 meter snel en steil. Een paar trailrunners komen ons tegemoet: jeetje, wat een uitdaging en belasting van de gewrichten moet dat zijn! Al snel raken we uit het zicht van de vallei met de autoweg en wordt het lekker stil. We kijken uit op een rotsig, ruw landschap met de laatste resten van een gletser aan het uiteinde van de ‘kom’. De lucht wordt steeds donkerder en op een gegeven moment begint het te druppelen. We stijgen nog steeds en zien op de kaart dat we nog niet eens eenderde van de route hebben voltooid! Toch ziet het er niet uit alsof het gaat onweren en we zijn ook niet zo ver van de bewoonde wereld vandaan dus we besluiten om door te wandelen. Na een tijd kan de regenjas weer uit. Een bergmarmot zit parmantig op een rots en kijkt ons uitdagend aan. Prachtig! Na een tijdje stilstaan besluiten we verder te wandelen en wat blijkt – die marmot is helemaal niet bang voor ons. Hij huppelt steeds een paar meter verder over de rotsen en zit dan weer stil. Zouden die dieren de mens niet als natuurlijke vijand zien? Onderaan de gletser komen we veel kleine waterbassins tegen. Gevuld met ijskoud gletserwater. Tijdens de regenbui grappen we al een paar keer: als straks de zon schijnt springen we erin! Oh nee……. De zon schijnt nu daadwerkelijk! Een beetje laf komen we terug van ons enthousiaste zwem-idee en wassen alleen even onze handen en gezichten in het ijskoude water. Na terugkomst eten we hongerig alles op wat we nog bij ons hebben: een stukje stokbrood met kaas, een restje salade, stukje chocola, het laatste puntje van onze Goldmann notentaart en twee orangina’s. Tijd om verder te rijden richting Gaby en Steef.

We kiezen ervoor om een toeristische route te nemen over de Stelviopas. Bovenop de pas ligt een van de weinig zomerskigebieden, maar dit jaar is het dicht vanwege te weinig sneeuwval. Het is een gek contrast; de kleurrijke souvenirwinkeltjes en vele motorrijders die hier van het uitzicht komen genieten en daarnaast de grote appartementsgebouwen en hotel-restaurants die dichtgetimmerd zijn vanwege het uitblijven van het skiseizoen.

20170808_171104

‘s Avonds arriveren we op de camperplaats die Steef en Gaby hebben uitgekozen. Het is al 21u dus we steken gauw de bbq aan en maken nog wat te eten, terwijl we uitgebreid bijkletsen met de sabbatical-reizigers! De volgende dagen vullen we met veel kletsen, een beetje uitslapen, prachtige wandel- en via ferratatochten en gekke avonturen.

Nu we hier weer gezellig samen buiten zitten lijkt het voor mij helemaal niet zo lang geleden dat we vorig jaar in Bleau of Orpierre op de camping zaten. Voor morgen heeft Steef een via ferrata uitgekozen. Niet te moeilijk, niet te lang (ivm kans op regen in de loop van de dag), en niet te ver rijden vanaf onze camperplaats. Vol enthousiasme stappen we op de teleferico Cinque Torri en wandelen we richting de via ferrata. Tijdens het aanlopen zien we al verschillende mensen in de route zitten. En als we aankomen bij het beginpunt schrikken we even: het eerste deel van de route ziet zwart van de mensen, met name families met jonge kinderen. We besluiten het te proberen (‘misschien valt het wel mee’) maar als we na 20 minuten nog steeds niet meer dan 5 stappen in de via ferrata hebben kunnen zetten, besluiten we gewoon om te keren en een wandeling te gaan maken. We raken hier alleen maar gefrustreerd van. Wat volgt is een hele mooie wandeling. Het eerste stukje over de bovenkant van de ridge is nog heel druk. Iedereen wil graag een kijkje nemen bij de rifugio Averau. Na een beetje twijfelen en draaien en denken ‘is dat niet kinderachtig!!’ koopt Steef er een echt verzamelitem: ‘the Dolomites passport’. In iedere berghut ligt er een stempeltje, vaak met een mooie afbeeldingen van de hut en het uitzicht, zodat je zelf je paspoort kunt afstempelen en je herinneringen aan de hike erbij kunt schrijven… Spaar ze allemaal 🙂 Zodra we verder wandelen (en nog een stukje moeten afdalen via een bekabelde via ferrata) komen we bijna niemand meer tegen en de rest van de wandeling hebben we de Dolomieten voor onszelf! Als we de kabelbaan terug naar beneden nemen, besluiten we om vannacht op deze parkeerplaats te blijven. Het ligt wat minder dicht bij de weg en we verwachten niet dat we hier weggestuurd worden. Wij moeten nog om boodschappen want we hebben nu echt niets meer ‘in huis’ en dat wordt nogal een uitgebreide uitstap. Het is ongeveer 15 km rijden naar Cortina d’Ampezzo en tegen de tijd dat we de supermarkt, bakker, pinautomaat en waterpunt hebben gevonden en nog een gezellig rondje door de stad hebben gewandeld, zijn we een paar uur verder! Onderweg terug naar de parkeerplaats zetten we ons nieuwe warm-douchewatersysteem aan en door het koelsysteem van de auto hebben we tegen de tijd dat we parkeren heerlijk warm water. Bijna te heet om onder te staan. Daar willen Steef en Gaby ook wel eens gebruik van maken, want zelf hebben ze uit besparingsoogpunt geen warm douchewater meer in de camper! Net op tijd zijn we klaar want het regent al. We maken eten en kruipen dan lekker in de camper. Zo gezellig!

20170809_13351420170809_13350020170809_133456

De volgende dag besluiten we een andere via ferrata uit te proberen. Ook vandaag is er weer kans op regen maar we verwachten tot 14:00u droog te houden. We kiezen een route met een iets hoger niveau in de hoop dat er geen families met kinderen te vinden zijn. Als we dit keer aankomen bij de via ferrata zijn er ook wel een paar dingen aan te merken: mensen zonder helm, een koppeltje waarvan de een de ander probeert te zekeren omdat ze anders niet naar boven durft, etc.. Maar het is hier niet zo druk dus we besluiten te starten. Al snel kunnen we het zekerende koppeltje voorbij steken en kunnen we rustig ons eigen tempo wandelen, klimmen en klauteren. Het is een prachtige route, op sommige stukjes best uitdagend maar niet te spannend. Alleen… het wordt nu wel heel donker boven ons hoofd. En de eerste regendruppels beginnen. Al snel horen we het ook dichtbij donderen en niet veel later staan we in de stromende regen, met een ijzeren haak aan een ijzeren kabel geklikt, bovenop een rotsachtige berg. Geen goede situatie als er een onweer over je hoofd trekt… Het is nog best een eind tot het einde van de route en we vinden het niet verantwoord om verder te klimmen aan de stalen kabel. Op een vlak, veilig stukje koppelen we ons los van de kabel, dat is alvast een zorg minder. Lode spot een escaperoute aan de zijkant van de rots. Een soort steile glijbaan met veel losliggende stenen en zand. Als we daarlangs naar beneden kunnen, komen we uit op een paadje waarlangs we veilig terug naar beneden kunnen wandelen. Lode gaat eerst op ontdekking.. Oh jee… als hij daar maar niet valt of vast komt te zitten op een plek waar hij niet meer naar boven of naar beneden kan. Is dit wel een goed idee? Ik vind het maar niets.. Maar op een gegeven moment roept Lode dat hij veilig beneden is en dat we kunnen komen. Op m’n kont en met mijn wandelstokken in de hand glibber ik langzaam naar beneden, bang om uit te glijden en ongecontroleerd weg te schuiven. Zodra Gaab en Steef achter me aankomen, valt er steen en gruis naar beneden. Gelukkig heb ik m’n helm nog op! Achter hen komen nog twee mannen die nogal weinig afstand houden. De steenval en spanning wordt er dus niet minder op… We zijn ZO blij als we zonder kleerscheuren op het pad uitkomen! Intussen is de regen gestopt maar je ziet de volgende wolk alweer aankomen. Van alle kanten komen er mensen uit de bergen gesneld die ook een ontsnappingsroute hebben gevonden. En inderdaad, als we bijna beneden zijn begint het weer flink te regenen en donderen. Met een welverdiende chocolademelk kruipen we de bus weer in – altijd avontuur als wij met z’n vieren op pad zijn!

We rijden terug naar onze inmiddels favoriete parkeerplaats bij de kabellift Cinque Torri en duiken nog even het cafeetje in. Als we ons biertje bijna op hebben worden we naar buiten geveegd. Of je nu aan een uitgebreide Westmalle tripel zit of een simpel frisje, over 4 minuten moet iedereen buiten staan. De rest van de avond zitten we onder de luifel naar de regen te kijken. Morgen na het ontbijt nemen we afscheid en reizen we door naar Sillian voor So You Think You Can Fly!

Eindelijk naar Zwitserland en hoe een topwedstrijd in de smaak viel

De vakantie naar Zwitserland en Oostenrijk stond even op losse schroeven: de weersvoorspelling zag er niet fantastisch uit en als er een alternatieve regio zou zijn geweest met beter weer zou dat in het kader van het vliegen zeker in overweging worden genomen. Maar ik was nog maar één keer in Zwitserland geweest, nog nooit in de Dolomieten, en ook maar één keer in Oostenrijk, dus voor mij was de keus eigenlijk al gemaakt…

Gelukkig blijkt er nergens op rijafstand beter weer voorspeld te zijn. Groen licht voor Zwitserland dus. Let’s go! Lode heeft op het allerlaatste moment, een week van tevoren, gehoord dat hij mag deelnemen aan de Paragliding World Cup in Disentis. Een prestigieuze wedstrijd die vooral leuk is omdat je dan samen kunt vliegen met de ‘grote namen’ uit de paraglidingwereld. De toppiloten van Europa en daarbuiten verzamelen zich er, de piloten die je normaal ziet als deelnemer in grote races zoals de Red Bull X-Alps, in tijdschriften zoals Cross Country Magazine en op podiumfoto’s ziet staan, zitten nu gewoon naast je in de stoeltjeslift of tijdens de briefing op de start. Lode wil graag ontdekken of hij een beetje kan meekomen in zo’n wedstrijd. Hoe hoog zou het niveau eigenlijk zijn? Is het een kwestie van achteraan in de lucht en de resultaten bungelen, zijn die toppiloten binnen vijf minuten uit het zicht verdwenen, of is het een kwestie van gewoon meedoen en geen domme fouten maken?

Zelf doe ik niet mee aan die competitie, maar Jocelyne komt langs (zij woont zo’n 3,5 uur verderop in Freiburg) en ik kijk ernaar uit om weer te kunnen bijkletsen en ‘vrij vliegen’!

Headquarters van de competitie is bij hotel Sax en we hebben gehoord dat we tijdens de competitie op het grasveld ernaast mogen ‘kamperen’. Het is praktisch gratis, zeggen de Zwitsers, namelijk 10 euro per nacht. Haha! Vergeleken met de officiële camping en met een hotelkamer is dat natuurlijk ook wel bijna gratis, en we zijn er heel blij mee want de rest van de dagen hoeven we niet meer met de auto heen en weer te rijden en hebben we een goede en rustige plek. Het is er niet helemaal vlak dus na veel keren en draaien met de auto en verschillende plekken te proberen, denken we de juiste plek gevonden te hebben. Alleen nog even een blok onder het rechtervoor- en achterwiel om te levellen. Zoals altijd rijdt Lode en geef ik aanwijzingen. ‘Verder, verder, verder, STOP!’. Oh, iets te ver, we zijn over de leveller heengereden. Die zit nu een beetje klem onder de voorbumper en ik weet nog niet of we voor- of achteruit moeten rijden om ‘m probleemloos los te krijgen. Ik stop daardoor even met helder communiceren en Lode rijdt vooruit.. KRAK. De halve bumper ligt eraf. Oh nee he, daar hadden we echt geen zin in. Een groepje kampeerders kijkt van een afstandje mee en lacht…. Ik beeld me maar in dat ze ondanks het uitlachen toch een beetje medelijden met ons hebben 😉 Gelukkig hebben we precies genoeg gereedschap bij ons om het te fixen. We zoeken tussen het gras de weggesprongen pluggen en schroeven en Lode ligt al snel half onder de auto om de bumper opnieuw te monteren. Hopelijk blijft die de rest van de reis goed zitten!

Intussen hebben we op zaterdag wel een eerste vlucht kunnen maken, niet zo lang maar toch mooi. De start ligt zo hoog dat het Zwitserse uitzicht al imposant is maar helaas lukt het mij nog niet om ver genoeg omhoog te thermieken om over de ridge heen te kijken naar de gletsers die erachter liggen. Na de briefing bovenaan de cabinelift vertrekt Lode met de competitie verder naar boven met de Gendusas stoeltjeslift voor een trainingstaak (die telt dus niet mee voor de resultaten). De stoeltjeslift gaat alleen ‘s ochtends open voor groepen van meer dan 10 personen. Ook als je zelf met een groepje mensen gaat vliegen kun je van tevoren bellen of mailen en dan zorgen ze dat er personeel aanwezig is om de lift open te doen. Ik wacht even op Jocelyne die nog moet arriveren vanuit Freiburg en we wandelen samen het tweede stuk omhoog. Met een dikke 200 hoogtemeters voelt de wandeling aan als iets meer dan de hoogste start in de Ardennen..

De volgende dag wordt het slecht weer. Cloudbase is heel laag, er is weinig kans op verbetering in de namiddag, en het gaat ’s middags regenen. We kunnen ongeveer droog ontbijten en vertrekken daarna op een wandeling op de flanken van de vallei. Het pad ligt in de natuur maar laag genoeg om onder de wolken te blijven. Perfect dus voor vandaag. Op de heenweg zien we een ‘selfservice’ winkeltje: een veredeld tuinhuisje met daarin twee koelkasten met kaas, eieren en vlees, een vrieskastje, en een kast met jam en honing. Er staat een klein geldkistje bij om je aankopen af te rekenen, volledig op basis van goed vertrouwen. ‘Hier komen we nog terug’ zeggen we tegen elkaar! Toevallig is de boer bezig in de stal: het ziet er spik en span uit want de beesten staan de hele zomer buiten. We wandelen zo’n 8 km tot aan het dorp Sedrun. Naar goede gewoonte even langs de kerk om een kaarsje aan te steken en dan op zoek naar een lekkere pretzel, ruim belegd voor lunch. De lucht wordt steeds donkerder, maar in al mijn koppigheid wil ik toch het liefst langs de andere kant van de vallei terugwandelen (dezelfde weg terug… dat is toch saai!). Deze route is wel iets langer, en inderdaad, na wat geslinger in het bos, langs zomerhuizen en grote weiden, bijna rijpe pompoenvelden en watervalletjes, begint het te regenen. En niet zo’n beetje ook. We kunnen nog één shortcut nemen en komen weer langs de boerderij met de selfservicewinkel. Juist als we het tuinhuis betreden begint het nog een beetje harder te regenen. We nemen dan maar ruim de tijd om iets lekkers uit te kiezen en als het ergste voorbij is, wandelen we verder. Lode heeft twee worsten en ik een stuk kaas bemachtigd 😉 Na de wandeling hebben we afgesproken om met Jocelyne en enkele andere piloten bij een van hen in een appartementje bosbessentaart te bakken. Zij zijn namelijk per mountainbike de bergen in getrokken om verse bessen te plukken en tegen de tijd dat wij bij het appartement aankomen, staat de taart al bijna in de oven. Wat een perfecte binnenactiviteit voor zo’n druilerige middag. Als de taart klaar is en op tafel staat begint er een lange, typisch Zwitserse discussie (tenminste, wij vinden het getuige van Zwitserse karaktereigenschappen) over wat de meest perfecte en eerlijkste manier zou zijn om een rechthoekige taart in vijven te verdelen. Eindelijk na 20 minuten discussie mogen we hem aansnijden en opeten. Ik heb het niet getimed, maar na niet al te lange tijd is’ie volledig op! Jummie.

De volgende dag is het beter weer en staat er voor de PWC een taak van 100 km op het programma. Lode doet het fantastisch en vliegt de eerste 80 km in de top 25, het grootste deel van de route samen met Seiko en Chrigel Maurer om maar enkele topnamen te noemen! Helemaal happy eindigt hij ergens in de vallei, helaas niet op goal maar toch: het is bewezen dat de PWC leuk is en dat je niet achteraan hoeft te bungelen in de race omdat het niveau best te behappen is. Dat belooft wat voor de planning van volgend jaar… Ik begin de ochtend vroeg door met Jocelyne omhoog te wandelen naar de start. Zij met haar lightweight uitrusting en ik zonder pakzak (die neemt Lode met de lift mee naar boven). Het is een mooie wandeling, een klim van 900 hoogtemeters, precies ver genoeg om leuk te blijven. Ik ben met mijn relatief ongetrainde benen stiekem wel blij dat ik geen pakzak hoef te dragen. We klimmen nog 50 meter hoger dan de competitiepiloten waardoor we op een kleine onofficiële startplaats staan die we maar hoeven te delen met enkele andere piloten. Zodra de meeste competitiepiloten vertrokken zijn, gaan wij ook. We vliegen het eerste deel van de route zonder problemen, cloudbase is hoog en het uitzicht is fantastisch, alleen de wind is redelijk fors. Na 23km zie ik het daardoor niet meer zitten. De vallei maakt er even een rare kronkel en ik weet niet of er aan de andere kant nog veel ruime landingsopties zijn. Die onzekerheid in combinatie met de sterke wind geven mij het idee dat het een goed moment is om te gaan landen. Er landen ook enkele competitiepiloten in het veld in Breil/Brigels. Samen met Jocelyne heb ik binnen no-time een lift terug naar Disentis, precies tot waar onze busjes staan bij het hotel. Tijd zat om nog te relaxen, kletsen, eten voordat Jocelyne terug naar huis reist. Lode en ik beslissen om de volgende ochtend verder te rijden want het weer ziet er voor de komende dagen vreselijk slecht uit. We slapen nog een nachtje op ons kampeerterreintje en zeggen dan Disentis gedag en beginnen aan onze rit richting de Dolomieten, waar we hopelijk Gaby en Steef ontmoeten tijdens hun camper-sabbatical!